sobota, 17 maja 2014

15. Good To Bad

Jason nie może się przyznać
Justin nie da się wrobić

Justin Bieber
Piątek, 17 września.
Dokładnie 4 dzień od kiedy Jason chodzi do szkoły, wszystko się zmieniło.
Mama, Ralph i ja myśleliśmy, że Jason będzie się starał w szkole, ale wszyscy się myliliśmy.
Jason zmienił wszystko drugiego dnia szkoły.
Śmieje się ze mnie w obecność Ryana i Chaza, co ich denerwuje.
Ale również robi to przed wszystkimi innymi, oni się śmieją, a ja jestem zażenowany. Wyzywa mnie albo wymyśla jakieś kłamstwa, albo robi jakieś małe żarty.
To takie żenujące. To wszystko sprawia, że chcę się ukryć przed wszystkimi.
Ale wciąż muszę chodzić do szkoły.
Po prostu chcę, żeby Jason już do niej nie uczęszczał.
 Jason oblewa egzamin, ociąga się, ale i tak chce zdać do następnej klasy. I Ralph nie pozwala mu rzucić szkoły. Więc, tkwię z nim na wszystkich zajęciach.
Już powiedziałem wszystko mamie i Ralphowi, więc będzie musiał codziennie zmywać naczynie, nie wiadomo jak długo. Moja mama pomagała mu przez 2 dni, więc dzisiaj powinien zrobić to sam, nie mogę się doczekać, aż zobaczę go przy pracy.
Ale teraz Jason jest na mnie zły, bo powiedziałem o wszystkim, więc uderzył mnie parę razy i groził mi. Ale już się go nie boję, więc jest dobrze.
Po prostu chciałbym, żeby przestał mnie upokarzać. Mógłbym mu coś zrobić, ale to zepsułoby naszą ‘przyjaźń’ i ‘zaufanie’. Jason znienawidziłby mnie, gdybym się mu sprzeciwił. A wtedy już nigdy by mnie nie polubił.
Mama nauczyła mnie, by nie krzywdzić innych psychicznie. Mógłbym porozmawiać o tym z Jasonem, ale on by nie słuchał.
Nie wiem co zaplanował, ale cokolwiek to jest, kończy się dzisiaj.Nie będzie miał nade mną przewagi.
Była około 6:25 rano.
Wstaliśmy wcześnie, żebyśmy mieli czas na zjedzenie czegoś I przygotowanie się do szkoły, która zaczyna się o 7:55.
Nienawidzę wstawać wcześnie, ale muszę chodzić do szkoły, więc będę musiał do tego przywyknąć.

Siedząc na kanapie, oglądałem SpangeBoba, ponieważ lubiłem tą bajkę i akurat leciała w tv. I tak nie mam nic lepszego do robienia.
Jason nawet się jeszcze nie obudził, więc mam władzę nad telewizorem, ponieważ on nie lubi pooglądać takich programów.
Wiem, że lubi SpangeBoba, ale nie obejrzy go, kiedy ja jestem z nim; tylko jak jest sam.
Było zabawnie, kiedy nakrywałem go jak to ogląda.
_________________________
Drugiego dnia szkoły dowiedziałem się, że Jason lubi SpangeBoba.

Byłem w moim pokoju o 21, bo musiałem się wyspać do szkoły.
 Nawet Ralph i mama spali, ale Jason nie.
Nie było go w pokoju.

Myślałem, że znowu wyszedł, ponieważ wczoraj też zniknął, ale chyba musiał zmienić plany.
Słyszałem jakieś odgłosy z dołu.
Więc poszedłem to sprawdzić.
Kiedy zszedłem na dół usłyszałem głosy SpangeBoba, Patricka i Squidwarda.
Zajrzałem do salonu, widząc na płaskim ekranie SpangeBoba.
To był dowód.

Później zobaczyłem tył głowy Jasona, siedzącego na puszystej kanapie.
To jest jeszcze większy dowód.
Chcę zobaczyć jego emocje, czy naprawdę to lubi.


Poszedłem do korytarza, by podejść do drugiej framugi. Z tej mogłem zobaczyć twarz Jasona, ponieważ obok niej stoi telewizor.
 Zajrzałem powoli do salonu, tak, żeby Jason mnie nie zauważył.
Jeden mały ruch i Jason wiedziałby, że tu jestem.

Patrzyłem na jego twarz, by wyczytać z niej emocje i byłem zaskoczony.

Jego ciało leżało ociężale na kanapie, kiedy oglądał telewizję.
Jego mina była dowodem, którego potrzebowałem.
Jego usta były lekko rozchylone, ale uśmiechał się; leniwie się uśmiechał.
Nie zamrugał ani razu, ani nie odwrócił wzroku od telewizora.
To oczywiste, że lubi SpangeBoba.

 Za każdym razem, kiedy te śmieszne momenty pojawiały się na ekranie, jego uśmiech powiększał się, a czasami nawet wydobył z siebie chichot.
To nawet fajne, kiedy widzisz kogoś kto zawsze jest zły, wesołego i oglądającego kreskówkę dla dzieci.
Uśmiechnąłem się i odsunąłem się od framugi, by wrócić do korytarza. Podszedłem do framugi, z której widać telewizor i tył głowy Jasona. Chciałem się zakraść, kiedy znowu się zaśmieje, a wtedy ja wyskoczę i powiem mu, że miałem racje.

 Na palcach wszedłem do salonu, podszedłem do tyłu kanapy, by się za nią schować.
Uklęknąłem i położyłem brodę na oparciu kanapy, tak, żeby moja głowa była blisko Jasona.
Widziałem jego i telewizor.
Teraz musze tylko czekać. Więc zacząłem oglądać razem z nim.


- Dlaczego każde 11 minut mojego życia musi być wypełnione nieszczęściem?! Dlaczego?! – wykrzyczał Squidward.
- Głowa do góry. Mogło być gorzej – powiedział wesoło SpangeBob.
Następnie pojawił się Patrick.
- Tak, mógłbyś być łysy i mieć wielki nochal – powiedział głupkowato.
 To sprawiło, że Jason się zaśmiał.
- AH HA! – wyskoczyłem zza kanapy, na co Jason zaskomlał.
Odskoczył ode mnie z wielkim przerażeniem na twarzy; wytrzeszczonymi oczami, otwartymi ustami w szoku z bladą jak ściana twarzą.
Zaśmiałem się z jego reakcji.
Jason próbował coś powiedzieć, ale nie wyszły z niego żadne słowa. Zaniemówił!
To oznacza, że mogę udowodnić mój punkt widzenia.
- Więc, Jason, widzę, że jednak lubisz SpangeBoba – powiedziałem figlarnie, przysuwając się do niego.
Jego oczy rozglądały się po całym pokoju, kiedy ten prawdopodobnie myślał nad jakąś wymówką.
 Kiedy jego czy spotkały się z moimi, sfałszował uśmiech.
-          Cóż… co do tego… - zaczął nerwowo Jason.
Patrzyłem na niego, co sprawiło, że ponownie odsunął się ode mnie.
- Uh… ja nie oglądałem… SpangeBoba… - powiedział tchórzliwie.
Uśmiechnąłem się I spojrzałem na ekran, a następnie z powrotem na niego.
- Oh naprawdę? Jak to nie jest SpangeBob kanciastoporty, to co to jest? Żółta gąbka wygląda doglądnie jak SpangeBob.
Jason zadrwił.
- Pfff… SpangeBob? Nie… oglądam… oglądam… uh… Kurczaka Ro- robota… - jąkał się.
Pokręciłem głową.
- To nie wygląda, ani nie brzmi jak Kurczak Robot – powiedziałem.
Wzrok Jasona przeniósł się na telewizor, a później z powrotem na mnie.
- Uh… to…uh reklama…?
Uśmiechnąłem się i usiadłem obok niego, pozwalając mu usiąść.
- Oh, cóż to chyba obejrzę z tobą Kurczaka Robota. Poczekajmy razem – powiedziałem, przybliżając się do niego.
Uśmiechnął się fałszywie zanim wzruszył ramionami i oparł się o tył kanapy.
Uśmiechnąłem się do niego szeroko.

Oglądaliśmy reklamy przez 5 minut.
Chciałbym, żeby Jason przyznał się do tego, co lubi. Ale to zabawne, przekonywanie go, żeby przyznał się.
Mam swoje sposoby.

Uśmiechnąłem się i odwróciłem głowę w stronę Jasona, widząc uśmiech na jego twarzy zanim skrzywił się i ukrył go.
Chciałem mu powiedzieć jedną rzecz.
- Jason, lubię oglądać z tobą reklamy. Powinniśmy robić to częściej.
____________________

To było zabawne.
Pewnego dnia w końcu się do tego przyzna.

- Dobra, idę do Tima Hortona*, cokolwiek to jest. – krzyknął Ralph.
Kiedy go usłyszałem, od razu pomyślałem o kawie mrożonej.
Ale chciałem pączki.
- Hej Ralph! Kupisz mi pączki? – krzyknąłem do niego.
Wtedy mama pojawiła się w salonie.
- Justin, nie potrzebujesz pączków. Zaraz zrobię śniadanie – odpowiedziała mi.
- Ale mamo, możemy kupić babeczki, kawę i wszystko inne. Możemy mieć Tima Hartona na śniadanie – wytłumaczyłem.
Patrzyła na mnie, a później na Ralpha. Westchnęła.
- Niech będzie. Ale tylko, jeśli Ralphowi to pasuje.
Ralph uśmiechnął się.
- Pasuje mi. Wezmę kawy dla mnie i dla Ciebie, a dla Jasona i Justin pączki, czy coś tam – zachichotał.
- Mogę też dostać mrożoną kawę? – zapytałem cicho.
- Justin! – krzyknęła mama.
Odwróciłem się do niej, widząc ją złą.
Zaczęła mówić.
- Wiesz, że nie możesz mrożonej kawy w tygodniu. One są z kofeiną.
- Ale mamo… - jęknąłem.
- Żadnych ale, Justin. Nie chcę, żebyś szedł późno spać I, żeby nie chciało ci się wstać następnego dnia. Poczekaj do piątku albo soboty.
Jęknąłem i spojrzałem na Ralpha.
Śmiał się ze mnie.
- Kupiłbym ci, ale to jej zasady. Szanuj kobiety. Słuchaj ich – uśmiechnął się do mamy, na co ta zachichotała.
Przewróciłem oczami I oparłem się o tył kanapy.
To żenujące, kiedy flirtują ze sobą. Ale nie mnie to osądzać.  Może to niezręczne, ponieważ ja nie mam nikogo z kim mógłbym dzielić moją miłość.
Cóż, połowę miłości oddaję Jasonowi, ale nie ma mowy, żeby mną a nim zrobiło się poważnie.
To może brzmieć źle, ale ja nie sądzę, żeby to było ohydne.
Kiedy on już będzie ze mną współpracował będziemy mieli bromance.

- Dobra, ja wychodzę! Nie martw się, jeśli przyniosę ci coś złego – wykrzyknął Ralph, stojąc przy drzwiach.
- Pa – powiedziałem, skupiając się na telewizorze.
Ralph zamknął ostrożnie drzwi, próbując nas nie rozpraszać.
W końcu mogę obejrzeć telewizję w spokoju.

- Justin, kochanie! – mama zawołała z kuchni.
O Boże, czego ona chce?
- Tak? – odkrzyknąłem. Powiedziałbym ‘co’, ale byłaby zła za to, że jestem oschły.
- Możesz iść na górę obudzić Jasona? –zapytała.
- Co? On mnie zabije! – krzyknąłem zaskoczony.
Weszła do salonu, opierając się o framugę skrzyżowała ramiona.
Oh, ta zdenerwowana pozna.
 Teraz ją wkurzyłem.
- Justin, on cię nie zabije. Po prostu idź na gore I upewnij się, że wyszedł już z łóżka – powiedziała.
Jęknąłem i zgarbiłem się jeszcze bardziej na kanapie.
- Mamo, on będzie wściekły i mi coś zrobi.
- Justin, jeśli nie zauważyłeś to ja jestem w domu i Ralph zaraz wróci. Nic ci nie zrobi.
- Al-
- Justin! Bez wymówek!
Zaskomlałem.
Mama patrzyła na mnie, kiedy ja siedziałem bez ruchu.
Nie patrzyłem na nią, ale mogłem czuć jej wzrok na mnie.
- Mamo.. – wychrypiałem, mając nadzieję, że znowu nie zacznie krzyczeć.
- Tak Justin? – zapytała, wyglądała na spokojną.
Pomyślałem, ze to dobry moment, żeby o coś zapytać.
- Dlaczego nie poczekamy aż Ralph wróci do domu i go obudzi?
- Justin Bieber! Wiesz jakie to jest niegrzeczne?! – krzyknęła, na co podskoczyłem.
Przez moje ciało przeszedł dreszcz, myślałem, że mnie uderzy, ponieważ byłem przyzwyczajony, że kiedy Jason jest zły to mnie bije.
Skrzywiłem się i usiadłem na kanapie ze zgiętymi nogami, zasłaniającymi moją klatkę piersiową.
- N- nie… przepraszam. Pójdę to zrobić – powiedziałem, wstając powoli.
Kiedy już stałem w pełni na moich stopach, spojrzałem na moją mamę, widząc jej złość. Pokazałem jej, że jest mi smutno, ale nie zwróciła na to uwagi.
Odszedłem od niej, wychodząc z salonu i idąc do góry.
- Dziękuję, Justin – powiedziała, zanim wszedłem na górę.

Teraz czułem się bezpiecznie.

Nie wierzę, że myślałem, że mnie uderzy. Znęcanie się Jasona naprawdę uderzyło mi do głowy. Nie powinienem myśleć, że moja mama zrobi mi coś, kiedy jest zła. Nigdy by tego nie zrobiła. Ale Jason jest czasami bardzo obraźliwy.

Wszedłem po schodach na górę i stanąłem w korytarzu. Pokój Jasona był po prawej stronie, obok mojego pokoju. Naprawdę nie chciałem iść do jego pokoju, ponieważ mam zakaz wchodzenia tam.
On mnie spoliczkuje albo uderzy, jeśli złamię jego zasady.
Jego stare zasady: nie dotykaj, nie patrz, ani nie rozmawiaj ze mną; już się nie liczą, chyba, że jest bardzo zły.
Potrząsnąłem głową, próbując pozbyć się myśli o skrzywdzeniu mnie przez Jasona.
Jest źle, kiedy o tym myślę.

Wzdychając, podszedłem do drzwi, prowadzących do jego pokoju. Podniosłem rękę, zaciskając dłoń w pięść, by zapukać, ale nie mogłem tego zrobić.
 Nie chciałem tego zrobić, ponieważ wtedy będę musiał obudzić Jasona.
A budzenie Jasona go wkurza.
A ponieważ jestem dla niego łatwym celem, na pewno mi coś zrobi.
Powód: ponieważ go obudziłem i on mnie nienawidzi.
Ohh, chciałbym, żeby Jason był milszy.
 To tak jakbym żył z potworem…

Przełknąłem strach, przesuwając pięść bliżej drewnianych drzwi.
Dreszcze przeszły przez moje ciało. Tak bardzo się bałem.
Jest źle.
Cóż, no to jedziemy.
Po tym będę umarłym Bieberem…
Żegnaj okrutny, piękny świecie…

Puk…puk…puk…

Zapukałem po cichu do jego drzwi.
- Jason? Jason? – zawołałem słabym, przestraszonym głosem.

Brak odpowiedzi.

Puk…puk…puk…drzwi otworzyły się lekko.

Upss…
Nie chciałem tego robić. Ale nie było żadnej odpowiedzi ze strony Jasona. Może mógłbym wejść tam i go obudzić. Mama chciała, żebym go obudził, więc mogę być w jego pokoju. Powiem Jasonowi, że mnie tu wysłali. To dobry plan.
Popchnąłem lekko drzwi, sprawiając, że zaskrzypiały.
- Jason? – zawołałem ponownie, rozglądając się po pokoju. – Jason?
Wciąż brak odpowiedzi.
Popchnąłem je do końca, wchodząc do jego pokoju. Wow, jego pokój to śmietnik.
Jego drewniana podłoga była przykryta różnymi rzeczami. Czyste i brudne bokserki były wszędzie porozrzucane, co było śmieszne, ponieważ niektóre były  z nadrukami z kreskówek, tak jak moje…
Czekaj, niektóre z nich są moje.
Nieważne, nie chcę ich, jeśli Jason je nosił…
Czekaj!
To znaczy, że był w MOIM POKOJU!
Cholera!
Teraz mam kolejny powód, by być w jego pokoju.

Nieważne… zobaczmy co jeszcze leży na podłodze.
Hmm….
Jakieś papierki… po przekąskach, które należą do szkoły!
Kawałki metalowych rzeczy.
Jakieś urania, koszulki i jeansy. I kilka bluz.
Oh, I jakieś przewody... i… biały proszek?
Obok szafy Jasona leżała mała górka białego proszku.
Nie wiem co to jest, ale mam nadzieję, ze to nie jest kokaina. To byłoby straszne. Ale nie sprawdzam tego.
Przeniosłem wzrok z podłogi na łóżko Jasona. Pościel była nie ułożona. Jeden z koców w połowie znajdował się poza łóżkiem. Ile na tym łóżku jest koców? 4?
Cóż, nie widziałem Jasona w łóżku, więc podszedłem do niego ostrożnie, uważając, żeby na nic nie nadepnąć.
Kiedy stanąłem przy łóżku, rozejrzałem się po nim, widząc Jasona głowę schowaną w poduszkach i jego ramiona leniwie leżące; jedno pod poduszką, a jedno wyciągnięte na zewnątrz.
Jego głowa była odwrócona w moją stronę, pozwalając mi zobaczyć jego otwarte usta i jego bladą twarz. Było oczywiste, że spał.
Ale muszę go obudzić, chociaż nie chcę tego robić.
- Jason… Jason – wyszeptałem.
Nie ruszył się ani nie odpowiedział.
 - Jason… - wyszeptałem trochę głośniej, kiedy szturchnąłem go w policzek.
Jason jęknął cicho, kiedy przewrócił swoje ciało na drugą stronę tak, że widziałem teraz jego plecy I nieułożone, brązowe włosy. Włożył ramię pod koc, by wtulić się w ciepło.
Uśmiechnąłem się, ponieważ roiłem postępy.
Popchnąłem lekko jego plecy, by go przesunąć. 
- Jason, czas wstawać – powiedziałem.
- Mhmm, jeszcze 5… godzin, Ralph… - powiedział zmęczony.
Mój uśmiech powiększył się. 5 godzin, nie 5 minut. Jason potrafi być czasem zabawny.
Ale ja nie jestem Ralphem.
- Właściwie, Jason, to Justin. Nie Ralph. I musisz już się obudzić – położyłem rękę na jego plecach, by szturchnąć go lekko.
Jęknął znowu, odwracając się, by położyć się na plecach.
Jego oczy otworzyły się powoli, ale zaraz po tym zmrużył je, ponieważ nadal był zmęczony.
Po zamruganiu kilka razy, jego oczy skierowały się na mnie.
- Która jest godzina? – spytał.
Rozejrzałem się po pokoju, by zobaczyć czy ma tu zegar, ale niestety go nie znalazłem, więc zgadywałem.
- Um, jest około 6:35 rano.
Jason westchnął.
- Za wcześnie. Chcę spać.
Uśmiechnąłem się do niego, ponieważ czułem to samo.
- Tak, zgadzam się. Ale musimy iść dzisiaj do szkoły.
Jason zacisnął mocno oczy i  rozciągnął swoje ramiona, ziewając. Kiedy zakończył czynność schował soje ramiona z powrotem pod koc.
- Nienawidzę się budzić, kiedy jest mi zimno – przyznał Jason, tuląc się do pościeli.
- Ja też, ale musisz wstać, bo musisz się przygotować do szkoły – powiedziałem.
Nałożył koc na głowę.
- Ale ja nie chcę…
Zaśmiałem się.
- Nie ma chowania się. Musisz wstać – chwyciłem koc i ściągnąłem go z niego na co zaskomlał.
Wyskoczył z łóżka, by odebrać mi koc.
- Oddaj! Zimno mi! – krzyknął, szarpiąc za koc.
Trzymając mocno przedmiot zauważyłem, że ma na sobie tylko koszulkę i bokserki.
- Jeśli ci zimno, to dlaczego nosisz tylko koszulkę i bokserki? Nie masz żadnych spodni od piżamy, jak te? - zapytałem, kładąc nogę na jego łóżku.
Jason przestał ciągnąć za koc i spojrzał na moje wygodne spodnie. Zmarszczył brwi.
- Nie…- odpowiedział krótko.
Było mi goi szkoda, więc nie mogłem pozwolić, żeby było mu zimno. Przewróciłem oczami.
- No cóż…- zacząłem.
Jason spojrzał na mnie swoim smutnymi oczami. Nie wiem czy to były oczy szczeniaczka, ale były słodkie…
- Mogę dać ci jedną parę moich spodni, jeśli chcesz – powiedziałem troskliwie.
- Naprawdę?
- Pewnie. Tylko przyjdź do mojego pokoju I dam ci je, ale najpierw oddaj mi moje bokserki – powiedziałem I uśmiechnąłem się patrząc ponownie na podłogę.
Jason zrobił to samo, chichocząc po cichu.
- Są twoje? – zapytał, schodząc z łóżka.
- Tak. I chcę je wszystkie wyprane, skoro leżą na ziemi.
Widziałem jak Jason uśmiecha się patrząc na podłogę. Następnie schylił się i podniósł jedną parę, śmiejąc się.
- Mówisz, że te też są twoje?
Trzymał dwoma palcami bokserki z Super Manem.
- Podoba mi się ten niebieski i znaczek super mana z przodu.
Moje Poliki zrobiły się czerwone, kiedy wyśmiewał się z nich.
- N- nie… te nie są moje – skłamałem, drapiąc się po karku.
Jason uśmiechnął się patrząc mi w oczy.
- Oh, a te? – podniósł inną parę ze SpangeBobem.
Moje zakłopotanie jeszcze bardziej wzrosło, gdy mi dokuczał.
- Cóż, SpangeBob jest gejem, więc to oczywiste, że te bokserki są TWOJE. Założę się, że on kocha być na two…
- Ok! Wytarczy! – przerwałem mu.
Zachichotał uśmiechając się do mnie złośliwie.
- No co? Miałem powiedzieć, na twojej waginie.
Przewróciłem oczami i zabrałem bokserki z rak Jasona.
- Haha, bardzo śmieszne. Teraz pomóż mi je pozbierać. Muszą być czyste – rozkazałem, patrząc na wszystkie bokserki, na podłodze.
Jason stanął, również patrząc na bałagan. Posłałem mu zdezorientowane spojrzenie, mimo, że na mnie nie patrzył.
- Więc?
Spojrzał na mnie zaskoczony.
- Co?
- Nie zamierzasz ich podnieść? – zapytałem, krzyżując swoje ramiona.
- Oczywiście, że nie. Są twoje, więc TY je podnieś – powiedział, również krzyżując swoje ramiona.
Teraz mnie wkurzył.
Wyrzuciłem ramiona w powietrze.
- Nie będę ich podnosić! Twój kutas w nich był! – przekląłem, krzycząc z całych moich sił.
Pożałowałem tego, ponieważ mama by mnie zabiła, jeśli by to usłyszała. Spanikowałem na chwilę, rozglądając się po pokoju. Aż moje oczy spotkały się z oczami Jasona, które były zaskoczone. Właściwie, jego cała twarz wyglądała na zaskoczoną i w szoku.
Rozejrzał się po pokoju jakby ktoś nas obserwował. Następnie spojrzał ponownie w moje oczu ze złowieszczym uśmiechem na twarzy. Zaczynałem się bać, miałem wrażenie, że zaraz coś mi zrobi. Jason zaczął podchodzić powoli do mnie, wciąż z uśmieszkiem na twarzy. Zmarłem, patrząc na niego i widząc jego każdy ruch. W końcu stanął przede mną.
- Wow Justin. Nie wiedziałem, że masz to w sobie – powiedział, patrzą na moje ciało i robiąc krok do tyłu.
Albo mnie obczajając, albo robić coś innego, ale to jest niepokojące.
Jego jasnobrązowe oczy spotkały się z moimi.
- Ty naprawdę umiesz przeklinać. Ale wciąż jesteś pedałem. Nie umiesz tego powtórzyć – zamknął oczy i uśmiechnął się.
Zmarszczyłem brwi i zacisnąłem zęby, wkurzony na jego słowa.
- Dla twojej informacji mama nie pozwala mi przeklinać, ale jeśli bym chciał, powtórzyłbym to – odpowiedziałem Jasonowi, chcąc go uderzyć w tyło głowy.
Oczy Jasona szybko się otworzyły, patrząc na mnie. Jego uśmiech zniknął, a jego brwi lekko się zmarszczyły. Położył swoje dłonie na biodrach i przechylił głowę, skanują moją twarz,
- Hmm… To tylko potwierdziło jedną rzecz – podniósł swój palec. – Jesteś synkiem mamusi – jego uśmieszek powrócił.
Spojrzałem na podłogę zawstydzony. Czułem się słaby słysząc, że jestem ‘synkiem mamusi’. Ale estety zdałem sobie z czegoś sprawę.
Uśmiechnąłem się do siebie i spojrzałem ponownie na chłopaka.
Powiedziałem szczęśliwy
- Tak, jestem nim. I jestem dumny -  stwierdziłem.
Jason spojrzał na mnie zszokowany i lekko zdezorientowany.
Uśmiechnąłem się do niego i odwróciłem się, by wyjść z pokoju.  Jason nie odzywał się, stojąc cały czas w tym samym miejscu. Byłem z siebie dumny. To dobry znak.
- Czekaj – powiedział za mną Jason, ale zignorowałem go.
Miałem już opuścić pokój, ale Jason przebiegł obok mnie i stanął tak, że nie mogłem wyjść.
- Czego chcesz, Jason? – spytałem zdenerwowany.
Próbowałem przejść obok  niego, ale wciąż stawał mi na drodze.
- Dlaczego jesteś taki dumny z bycia maminsynkiem? Powinieneś się tego wstydzić – powiedział.
- Co się to obchodzi? – spytałem, wciąż próbując wyjść z pokoju, ale bez skutku.
- Zapytałem pierwszy.
- Cóż, ale ja chce wiedzieć dlaczego.
- Trudno, odpowiedz mi na moje pytanie.
- TY ODPOWIEDZ MI NA MOJE PYTANIE! – krzyknąłem na Jasona.
- Nie! Najpierw odpowiedz na moje!
- Najpierw na moje!
- Najpierw na moje!
- Nie!
- Tak!
Dlaczego my zawsze walczymy? Dopiero teraz to zauważyłem. Ale nei zamierzam się poddać.
- Nie! – odkrzyknąłem.
- Tak!
Okej, wkopię go.
- Nie!
- Tak!
- Nie!
- Tak!
- Tak!
- Nie! Whoa, czekaj…kurwa! – uderzył się w czoło.
Uśmiechnąłem się w zwycięstwie.
- Haha, teraz gadaj. Dlaczego cię to obchodzi.
Jason zmarszczył brwi i wydął wargi, krzyżując ramiona.
- Nie obchodzi mnie.
- Obchodzi. Nie pytałbyś mnie wtedy dlaczego nie jestem upokorzony – wytłumaczyłem mu.
Oczy Jasona spojrzały na sufit, kiedy ten kołysał się na swoich stopach. Chyba właśnie udowodniłem mu, że to ja mam racje, a teraz on próbuje wymyślić coś, żeby się nie wkopać.
Uśmiechnąłem się, patrząc na myślącego Jasona.
- Cóż…uh…może dlatego, że chce wiedzieć dlaczego nie było ci głupio? – zapytał niepewny.
- Ale dlaczego? – spytałem, uśmiechając się.
Jason westchnął z frustracji i zamknął swoje oczy.
- Tylko nie rób sobie krzywdy – zaśmiałem się z niego.
Jason warknął i odwrócił ode mnie wzrok.
- Zamknij się...
- No dalej, po prostu chce wiedzieć  - przesunąłem się tak, by stać twarzą do niego.
Kiedy jego oczy spotkały się z moimi odwrócił się i spojrzał ponownie na sufit.
Trochę uparty…
- Proszę, po prostu mi powiedz.
Ale on zamknął oczy i trzymał głowę skierowaną na sufit.
- Jason? – zawołałem, ale bez odpowiedzi.
Dawał mi tylko tą głuchą ciszę. Nie wiem dlaczego on się tak szybko wkurza. Westchnąłem, patrząc na ciało Jasona, ale nie w gejowski sposób, po prostu skanowałem go. Kiedy miałem odwrócić wzrok, spojrzałem na brzuch Jasona.
Przypomniał mi się dzień, w którym Jason chciał się pociąć.
_______

Siedziałem na tali Jason, żeby go zatrzymać, kiedy Ralph wszedł do pokoju.
Ralph uśmiechnął się dziwnie, widząc naszą pozycje.
- Więc co robicie? – spytał nas.
Uśmiechnąłem się do Jasona i następnie spojrzałem na Ralpha i powiedziałem
- Mamy bójkę na łaskotki
I wtedy Jason oszalał i przyznał, że on nie ma łaskotek, co zazwyczaj jest kłamstwem
_______
Wciąż się na niego patrzyłem, myśląc czy powinienem to zrobić, czy nie. Nie chce go znowu wkurzyć. Nie wyrzucił mnie jeszcze z pokoju, co było dobrym znakiem, ale kłótnia zmieniła jego emocje.
Moja mama jest na dole, więc jeśli Jason spróbuje mi coś zrobić mogę jej o tym powiedzieć.
To nic takiego. Tylko go szturchnę.
Jason – zawołałem go, szturchając go w brzuch, na co szybko zareagował.
Drgnął wydając z siebie dziwny dźwięk. Jason spojrzał na mnie, stawiając krok w strone korytarza.  Patrzyłem na jego twarz, widząc uśmiech i nie wiem czy on chciał się uśmiechać czy to był po prostu grymas.
Uśmiechnąłem się głupawo widząc reakcje Jasona, Kidy go szturchnąłem.
Jason skrzyżował swoje ramiona, zakrywając nimi swój brzuch..
- Nie dotykaj mnie tam - powiedział, odwracając ode mnie wzrok.
- Dlaczego nie? – zapytałem figlarnie, stawiając krok bliżej niego.
Jason odsunął się.
- W ogóle mnie nie dotykaj. To była jedna z moich zasad, głupku.
- Wow, naprawdę lubisz Pillsbury Doughboy*. Szturchnij mnie i umrzyj – naśladowałem wysokim głosem.
 Jason uśmiechnął się słysząc moją interpretacje.
- Prawda.
Odwzajemniłem uśmiech, widząc, że się zgodził i uspokoił się.
Staliśmy uśmiechając się do siebie, co było trochę dziwne.
- Jestem!
Głośny głos Ralpha rozniósł się po domu.
- Tak! – krzyknąłem, uderzając powietrze z podekscytowania.
Jason odwrócił się i spojrzał na schodu.
- Co tak pachnie?
Podszedłem do niego i oparłem się o barierkę, by tez poczuć ten zapach.
Zapach gorącej kawy i świeżo upieczonych wypieków dotarł do moich nozdrzy, co spowodował burczenie w moim pustym brzuchu.
Jason wydawał się zaskoczony tym odgłosem. Spojrzał na mnie, a potem uśmiechnął się patrząc mi w oczy.
- Myślałem, ze to mój brzuch, ale ja nie jestem głodny – wytłumaczył
- Oh, będziesz głodny, kiedy zobaczysz co Ralph przyniósł – powiedziałem, na coś uśmiechnął się szeroko.
Spojrzał z powrotem na schody.
- Więc chodźmy zobaczyć
Myślę, że myślimy o tym samym.
- Ścigamy się na dół? – spytałem.
Jason przytaknął głową.
- Na trzy
Ustawiłem się w pozycje do startu.
Jason zaczął odliczać
“1…..3” wystartował przede mną.
Poszedłem w jego ślady.
- Hej! Oszukujesz! – krzyknąłem, śmiejąc się I biegnąc.
Jason również się zaśmiał.
- Nieważne! Teraz jestem głodny!- odkrzyknął.
Jason chyba może być tylko miły, kiedy jest szczęśliwy, wtedy jest spoko.
Jeśli tylko zatrzymam jego szczęście, zaakceptuje wszystko co robie i będzie mnie lepiej traktował. Dorastałem bez rodzeństwa, oprócz Jazmyn u Jaxona. Ale oni są za mali, żeby cokolwiek z nimi robić. CO mam na myśli to, to, że nigdy nie miałem rodzeństwa, z którym mógłbym się droczyć. Ale teraz mam Jasona. Byłbym naprawdę szczęśliwy gdyby on zachowywał się jak brak, którego chciałbym mieć.


***


Jest drugi semestr szkoły; przyroda - lekcja, której najbardziej nienawidzę.
Cóż, skoro teraz przerabiamy chemię to nie jest jeszcze tak źle.
Ale na razie tylko coś piszemy… przez Jasona…
- Gdzie do diabła jest nauczyciel?! – krzyknął, kładąc się na swojej ławce.
Aż zabolały mnie uszy, ponieważ siedział zaraz obok mnie. Odwróciłem się do niego.
- Nie wiem. I proszę nie krzycz - powiedziałem zirytowany.
- Zamknij się, Justin. Nie pytałem o twoją opinię! – krzyknął ponownie.
Nawet nie wiem czy to miało sensu. Nieważne! To Jason. Po prostu go zignoruj.
Zaczął mi dokuczać, kiedy tylko weszliśmy do szkoły. Jest tylko wredny, kiedy jesteśmy w szkole. Dzisiaj rano próbował mnie upokorzyć przed dużym tłumem ludzi, ale nie udało mu się, ponieważ odwróciłem się i uderzyłem go.
Stary, on był naprawdę zażenowany.
Pewnie dostanę straszną karę.
- Jakie nudy!
Zacisnąłem wkurzony zęby. Jason jest strasznie wkurzający. Naprawdę chcę go uderzyć.
Ale nie mogę tego zrobić. Więc, spojrzałem tylko na podłogę.
- Zamknij się, Jason… - wymamrotałem.

I nagle…

Poczułem, jak ktoś uderzył mnie w tył głowy.

- Nie mów mi co mam robić! – powiedział wkurzony Jason.
Odwróciłem się, by spotkać się z jego twarzą.
- Po prostu się zamknij – powiedziałem, opierając dłoń na mojej głowie, wspierając się łokciem, który ją trzymał.
Wtedy poczułem dłonie na moich plecach i zostałem popchnięty, przez co prawie spadłem z krzesła, ale moje stopy zatrzymały mnie.
- Co do diabła?! – krzyknąłem wkurzony.
- Na podłogę! – krzyknął Jason jeszcze bardziej mnie popychając.
Teraz jeszcze bardziej mnie wkurzył.
Docisnąłem stopy do podłogi, by przód moich butów powstrzymał mnie przed upadkiem.
- Odwal się, Jason! – odkrzyknąłem, próbując uderzyć go z łokcia.
- Sam się odwal! – popchnął mnie ponownie, przez co upadłem.
Usiadłem na chwilę na ziemi, ale szybko podniosłem się, ponieważ Jason też wstał. Miał zamiar mnie kopnąć, ale odskoczyłem od niego.
- Serio Jason! Nie chce walczyć! – krzyknąłem, cofając się o krok, kiedy zbliżył się do mnie ze ściśniętymi pięściami.
- Ty nie musisz, ale ja tak! – przeskoczył na jedną stopę, próbując uderzyć mnie w brzuch.
Szybko zareagowałem.
Biorąc jeden krok do tyłu, ułożyłem dłonie przed moim brzuchem, tak, że wewnętrzna strona moich dłoni była przed twarzą Jasona.
Jego pięść wylądowała na wewnętrznej części mojej dłoni, więc zacisnąłem je, by uwięzić jego pięści.
- Co do cholery?! – krzyknął Jason, szarpiąc swoją ręką, by się wydostać.
Spojrzałem mu w oczy, mimo, ze był skupiony na swoich dłoniach.
- Powiedziałem ci, ze nie chce walczyć, więc ty też nie będziesz walczył – stwierdziłem, mówiąc poważnym głosem.
Ciało Jasona się uspokoiło. Jego ramiona nie wyglądały już tak silnie. Patrzyłem na niego uważnie, żeby być pewny, że to nie jest żadna sztuczka. Zobaczyłem uśmiech na twarzy Jasona, podniósł swoją głowę i spojrzał mi w oczy.
To przypominało mi tych złych chłopaków, którzy patrzyli swoim wzrokiem na tych dobrych, żeby zrobić scenę bardziej dramatyczną.
Jason parsknął głośno i szarpnął swoimi ramionami, przez co byłem bliżej niego. Szybko złapał za mój kołnierz i przybliżył mnie do swojej twarz tak, że nasze nosy prawie się dotykały. Patrzył w moje oczy, jakby chciał wyczytać coś z moich myśli. Przyśpieszył swój oddech.
Zacząłem bać się jego strasznego spojrzenia. Jego twarz sprawiła, że zamarłem ze strachu.
On mnie chyba zabiję przed piątką innych uczniów, którzy siedzą wokół nas i patrzą na nasza walkę.
Dlaczego mi nie pomogą?
Powinienem sam się postawić.
Jestem silną osobą i musze pokazać to Jasonowi.
- Jason… po prostu mnie puść Będziemy mieć kłopoty. Nie doniosę na ciebie, jeśli mnie zostawisz – wytłumaczyłem mu spokojnie.
Jego uśmiech tylko się powiększył.
- To nie ma znaczeni. I tak w końcu ci się dostanie. Teraz nadszedł czas.
Jason wyszarpał swoją drugą dłoń i cofnął ją, by mnie uderzyć. Musiałem szybko zareagować, bez bronienia się.
Poniosłem lewą nogę i kopnąłem go w kolano, przez co stracił równowagę. Następnie ułożyłem dłonie na jego klatce piersiowej i popchnąłem go. Nie wiedziałem, że zrobiłem to z taką siłą, ale najwidoczniej tak było.
Jason upadł na plecy, trzymając swoją rękę na kolanie.
Nie wiedziałem, że to go aż tak zabolało.
Czuję się winny.
- Panie Bieber! – usłyszałem za sobą męski głos.
Podskoczyłem przestraszony i odwróciłem się, widząc nauczyciela od przyrody, Pana Williama.
Whoa, czekaj… widział co zrobiłem Jasonowi?
- Tak… Panie W-Williamie…? – wyjąkałem lekko przerażony, bałem się tego co zaraz powie.
- Co zrobiłeś swojemu przyrodniemu bratu? – zapytał srogim tonem.
Spanikowałem i rozejrzałem się po klasie, a następnie spuściłem wzrok na podłogę.
- ….N-Nie wiem o czym Pan mówi…
Pan William spojrzał na mnie.
- Justin, Widziałem co się stało. Kopnąłeś go w kolano i popchnąłeś go na ziemię.
Wyrzuciłem ręce w powietrze, w niedowierzeniu.
- Ja praktycznie nic nie zrobiłem! To Jason wszystko zaczął! – wytłumaczyłem mu. – Ja tylko się broniłem!
Pan William posłał mi tylko krótki spojrzenie, co oznaczało, że mi nie uwierzył.
Spojrzałem na ciało Jasona, widząc, że udawał śmierć, ponieważ jego język wystawał z jego budzi. Super. Jesteś świetnym aktorem, Jason.
- Niech Pan się nim nawet nie przejmuje. On udaje… znowu – powiedziałem znudzony.
- Nie wygląda dobrze – powiedział, podchodząc do Jasona.
Wyciągnąłem rękę, by go zatrzymać.
- Nie! Nie… mogę udowodnić, że on udaje.
Odwróciłem się do Jasona i postawiłem krok w jego stronę.
- Nie Panie Bieber, nie kopniesz go znowu. Po prostu usiądź.
- Ale proszę pana!
Wskazał na moją ławkę.
- Usiądź. Później zadzwonię do twoich rodziców.
Jęknąłem i podszedłem powoli do mojej ławki, zdenerwowany, że Jasonowi znowu się nie dostanie.
- Powiedz im też o Jasonie – wymamrotałem do siebie, żeby nikt nie usłyszał.
Odsunąłem swoje krzesło i opadłem na nie z grymasem na twarzy.
- Wszystko w porządku, Jason? – Pan William ukucnął obok niego, by sprawdzić co się z nim dzieje.
Słuchałem uważnie co ma zamiar powiedzieć.
Cichy jęk wydostał się z ust Jasona.
- M- Moja noga… boli – powiedział
Nie mogę się doczekać, aż usłyszę co Pan Wiliam ma do powiedzenia.
- Cóż, chcesz iść do pielęgniarki? – zapytał Jasona.
Świetnie, po prostu świetnie…
- Tak, chyba tak. Wie Pan może czy jest on gorąca? – Jason usiadł powoli.
Nie mogę w to uwierzyć.
- Co to za pytanie?! – krzyknąłem głośno. Nie miałem takiego zamiaru, ale tak wyszło. To naprawdę głupie pytanie.
- Panie Bieber, proszę nie krzyczeć i siedzieć cicho – nakazał nauczyciel.
- Tak Justin! Zamknij się! – powiedział następnie Jason.
Pan William zaczął pomagać Jasonowi z jego nogą.
- Wiesz gdzie jest gabinet pielęgniarki? – zapytał Jasona, który się podnosił.
- Tak. Będzie dobrze…. Ale wezmę windę – Jason zaczął odchodzić, podnosząc rękę, by machnąć niedbale.
- Na razie
Pan William skrzyżował ramiona, tupiąc swoją prawą nogą.
- Poczekaj, nie zapomniał Pan czegoś?
Jason zatrzymał się i odwrócił się na piętach.
- Uh… czego zapomniałem? – zapytał nerwowo.
Dostanie mu się, musze to widzieć.
Pan William odwrócił się i wziął mały papierek z jego biurka i podał go Jasonowi.
- Tego.
Wyraz twarzy Jasona wskazywał na to, że jest Zaskoczyny i zmartwiony.
- Nie przyniosłeś jeszcze swojej zgody. Gdzie ona jest?
Jason rozejrzał się po klasie zanim spojrzał z powrotem na nauczyciela.
- Co do tego…
- Panie McCann! Nie będzie Pan mógł uczestniczyć w zajęciach, jeśli nie dostanę tej zgody! – powiedział.
Jason podbiegł do niego.
- Proszę! Musi mi Pan pozwolić chodzić na zajęcia! Muszę skończyć ta klasę! – prosił.
Pan William milczał, patrząc na Jasona.
- Czy Pan właśnie przybiegł bez żadnego bólu? – zapytał, przez co w całej klasie zapanowała cisza.
Jason nie odzywał się przez chwilę.
Następnie złapał się za kolano.
- Ał… - powiedział zakłopotany.
- Usiądź! – Pan William wskazał na ławkę, która była obok mnie.
Jason spojrzał na mnie wkurzony, podchodząc do swojego miejsca. Uśmiechnąłem się bezczelnie, patrząc na niego.
- Wygrałem! – krzyknąłem w zwycięstwie. – A ty właśnie przegrałeś! – wskazałem na Jasona.
Poczułem jak Jason klepnął mnie w tył głowy, kiedy szedł za mną, by dostać się do ławki obok. Już mnie to nawet nie obchodzi.
Pan Wiliam zaczął coś pisać na tablicy.
- Dostanie ci się wieczorem – wyszeptał mi do ucha
Uśmiechnąłem się słysząc jego groźbę.
- Co dostanę? Babeczkę? Kocham babeczki – zażartowałem, mówiąc seksownym głosem, przez co Jason spojrzał na mnie z wyrazem twarzy ‘co do diabła?’.
- N- Nie? – wciąż był rozproszony moim głosem. Może go podnieciłem.
Zaśmiałem się na tą myśl.
- Miałem na myśli, że w końcu cię dopadnę.
Wiem co miał na myśli, ale chciałem sobie pożartować. A Jason nic mi nie zrobi, ponieważ Ralph i Mama będą w domu. Frajer…
Uśmiechnąłem się i odpowiedziałem Jasonowi.
- Nic mi nie zrobisz, co Ralph i mama są dzisiaj w domu. Ale życzę dobrej zabawy przy próbach zrobienia mi czegoś – powiedziałem dumnie.
Jason uśmiechnął się słysząc moje słowa, jakby to był kolejny żart.
- Nie bądź głupi. Słyszałem jak rozmawiają o ty, że wychodzą gdzieś dzisiaj. Może pójdą do baru, a później do motelu – uśmiechnął się głupawo, unosząc brwi.
Przełknąłem mój strach słysząc jego słowa, ale zdałem sobie sprawie, że mówi tak tylko dlatego, żeby mnie przestraszyć. Zmarszczyłem brwi i spojrzałem na niego ponownie.
- Nie, przestań mnie straszyć. Nie zostawiliby mnie z tobą.
Jason pokręcił głową.
- Cóż, oni oboje są głupi. Dlatego zostawiają cię w domu… ze mną..
Poczułem jak po moim kręgosłupie jeżdżą paznokcie, trafiając w każdy nerw. Zgarbiłem się, czując ten dotyk. Kiedy paznokieć dotarł do dołu moich pleców, pisk wydostał się z moich ust przez co wszystkie oczy w klasie były zwrócone na mnie. Nawet Jason zaśmiał sie słysząc mój pisk.
- Justin, co to za dziewczęcy pisk? – Pan Wiliam patrzył na mnie, przerywając swoją lekcję.
Jason usiadł na swoim miejscu.
- Bo tak właściwie to Jason jest dziewczyną! – krzyknął.
Odwróciłem się wściekły, widząc uśmiechniętego Jasona.
- Oh tak? To dla czego nie mam cycków? To chyba jasne, że jestem facetem skoro mam kutasa w spodniach!
Jason westchnął.
- Jak śmiesz obrażać pochwę!
- Hej, Bliźniacy! Przestańcie się kłócić! – krzyknął do nas nauczyciel. – I proszę nie rozmawiajcie o tym w klasie. Jeśli nie przestaniecie, będę was musiał wyprosić z klasy chyba, że już chcecie wyjść? – skrzyżował ramiona, czekając na naszą odpowiedź.
- Nie – powiedzieliśmy w tym samym czasie.
Whoa, co do…?
Oboje odwróciliśmy swoje głowy, patrząc na swoje zszokowane twarze.
- To było dziwne – powiedzieliśmy oboje. – Przestań! Nie ty przestań! Po prostu się zamknij! – kontynuowaliśmy.
Jason jęknął głośno, co zabrzmiało jak ryk.
Wygląda na to, że bliźniacy nieraz tak robią, ale ja i Jason nie jesteśmy nawet spokrewnieni. Jesteśmy bliźniakami, bo wyglądamy tak samo, ale nie ma między nami żadnego pokrewieństwa.
Może to była po prostu zwykła sytuacja. To mogło się zdarzyć każdemu.
- Skończyliście? – Pan William spytał niecierpliwie.
- Tak… - powiedzieliśmy w tym samym czasie, znowu…
- Zamknij się! – krzyknął Jason, uderzając w ławkę.
- Jesteście dla siebie stworzeni. Wasi rodzice muszą być dumni – zażartował Pan Wiliam pisząc coś na tablicy.
- Tak, wiem – uśmiechnąłem się szeroko, kładąc dłoń na ramieniu Jasona.
Jason potrzasnął swoim ciałem.
- Nie dotykaj mnie – wymamrotał. – Jeśli jeszcze raz mnie dotkniesz, odetnę ci rękę! – zagroził.
Odsunąłem rękę od Jasona i położyłem ja na ławce, śmiejąc się.
Pokręciłem głowa.
- Ah, Jason jest takim świetnym bratem


***


- Ok, podchodzi do gangu Chandlera i śmieją się z niego, i teraz Jason jest wściekły… oh! Jason krzyczy na nich, ale oni wskazują na niego palcami, Uh, Jason właśnie spróbował kopnąć Chandlera i ten jest teraz zły… uh… Jason znowu krzyczy…. A teraz… Oh! O MÓJ BOŻE! – Ryan klasnął dłońmi. – Jason dostał w twarz!
- ZAMKNIJ SIĘ, RYAN! – krzyknąłem na niego.
- Co? Ja po prostu mówię…
- Ryan…. Nie chcę tego słuchać…
Ryan uśmiechnąłem się i spojrzał za mnie.
- Uh… ktoś z grupy Jasona pomógł mu…
- Ryan, nie obchodzi mnie to.
- Zaraz ktoś mu przywali!
Odwróciłem się szybko. Jeden z chłopaków trzymał ramie Jasona, ale nie Widziałem tam pięści. Jason wyrwał się i ponownie zaczął na nich krzyczeć. Codziennie widzę go z nimi. Nie wiem czy on próbuje się popisać, czy dostać się do ich grupy.
Jesteśmy na stołówce. Ryan, Chaz i ja siedzimy przy naszym stoliku. Ryan siedzi na przeciwko mnie, a Chaz obok mnie, ale nie za blisko. Nie wiem dlaczego.
A za mną Jason i grupa Chandlera znowu coś kombinują. Musze tam cały czas chodzić, żeby upewnić się, że Jason nie weźmie udziału w poważnej walce.
Nie wiem co z Caylee. Zazwyczaj jest tutaj z nami.
Odwróciłem się do Ryana, który uśmiechał się głupawo. Warknąłem na niego, wściekły, że mnie oszukał.
- Nie rób tego, serio. Musze uważać na Jasona. Jak będziesz tak dalej robił to Jasonowi naprawdę się coś stanie.
Ryan wzruszył ramionami.
Poczułem przypływ gniewu w moim ciele, więc wstałem i uderzyłem prawa dłonią o stół, a następnie wskazałem na niego palcem.
- Słuchaj, czuje, że jesteś na mnie zły bez powodu! Nie podoba mi się, jak mnie traktujesz, bo coś ci zrobiłem! Proszę, przestań! Mój dzień był ciężki i wieczór też taki będzie, więc po prostu przestań!
Jęcząc, opadłem na krzesło. Ryan patrzył na mnie pustym wzrokiem, jakby zobaczył kogoś umierającego.
Zacząłem oddychać przez nos, by się uspokoić. Nie krzyczałem tak przez całe moje życie. Teraz tego żałuję, ale wciąż nie wiem, dlaczego on jest na mnie zły.
Wtedy Ryan uśmiechnął się, kładąc ręce na stole.
- Jestem na ciebie zły, bo urządziłeś imprezę… - powiedział.
- Co?! Ale…
Ryan podniósł palec.
- Hej. Nie skończyłem jeszcze.
Nie odezwałem się, chcąc wiedzieć co jeszcze ma do powiedzenia.
- Powiedziałem, że nie masz nic robić, a ty nadal…
- Ale…
- Justin…
Westchnąłem.
- Ja po prostu nie chciałem żadnej imprezy, a ty i tak ją urządziłeś. Dlatego jestem na ciebie złu.
Zmarszczyłem brwi.
- Ale… podobała ci się… tak? – spytałem, mając nadzieje, że powie ‘tak’.
Przyłożył dłoń do swojej brody, by pomyśleć.
- Hmm… nie wiem. Podobała mi się? – uśmiechnął się.
Spojrzałem mu w oczy,, próbując wyczytać jego myśli.
- Tak, myślę, że ci się podobało.  Widziałem jak rozmawiałeś z jakimiś dziewczynami i tańczyłeś  z jedną z nich!
- Wcale nie. Wszyscy mi to wczoraj mówili. Ale my nawet nie możemy tak tańczyć w szkole – wytłumaczył Ryan.
- Ok, nieważne. Po prostu dalej bądź na mnie zły.
Ryan nadal się na mnie patrzył.
Spojrzałem na niego.
- Co?
Pokręcił głową.
- Zdałem sobie sprawę, że nie mogę być na ciebie zły. Jesteś zbyt dobrym przyjacielem dla mnie.
Mały uśmiech pojawił się na mojej twarzy.
- N- Naprawdę? Czy znowu żartujesz?
- Nie, nie żartuję. Impreza była super, bo mam najlepszych przyjaciół – uśmiechnął się szeroko, pokazując, że mówi prawdę.
- Aw, to słodkie – zaczęło mi być ciepło.
- Co jest słodkie?! – krzyknął Chaz.
Zaśmiałem się.
- Chaz, nie rozmawiamy o jedzeniu.
- Ooh… - jęknął Chaz i wrócił do dłubania widelcem w swojej misce.
- Co ty w ogóle jesz? – zapytał Ryan.
- Sałatkę… - odpowiedział.
- Dlaczego? Ty nawet nie lubisz sałatek – stwierdził.
Chaz wzruszył ramionami.
- Pomyślałem, że powinienem jeść zdrowiej. Chcę być w dobrej formie na nadchodzące zawody sportowe.
Zdziwiłem się, słysząc słowa Chaza.
- Prawda. Zapomniałem o nich.
- Tak, Dobrze myślisz, Chaz – powiedział Ryan.
Chaz uśmiechnął się i wrócił do jedzenia swojej sałaty.
- Oh! Jason jest za Tobą! – powiedział Ryan, trochę zmartwiony.
Odwróciłem się, widząc jak Jason idzie w moją stronę. Westchnąłem, patrząc na Ryana.
- O Jezu… ciekaw czego chce…
Dwie dłonie uderzyły w stół. Spojrzałem w górę, by zobaczyć Jasona, patrzącego na mnie.
- Hej Justin, masz pieniądze na lunch? – zapytał Jason, patrząc na stół.
- Tak, dlaczego? – odpowiedziałem zmartwiony, nie wiedząc co ma zamiar zrobić.
Jason spojrzał na sufit.
- Cóż… zastanawiałem się, czy może mógłbyś mi je dać – jego oczy spotkały się z moimi.
- Nie, masz swoje. Użyj ich.
- Ale ja już jw. Wydałem i nadal jestem głodny – spojrzał w tył.
- Jak można wydać 10 dolarów na jedzenie i wciąż być głodnym? – zapytałem.
- Um… Metabolizm? – powiedział niepewnie.
Patrzyłem na niego zdezorientowany.
- Czuje, że mnie okłamujesz I coś złego się stało.
Jasona oczy prawie wyskoczyły.
- N- Nie! Nic sie nie stało. Dlaczego pytasz?
Teraz jestem pewnie, że coś się stało.
Spojrzałem mu w oczy.
- Po prostu powiedz nam co się dzieje. Jak mi powiesz to może dam ci pieniądze.
Jason myślał przez chwile, patrząc na mnie uważnie.
- Nie… nic się nie stało – powiedział w końcu.
Westchnąłem i odwróciłem się od niego.
- Dobra. Po prostu się martwiłem… bo mi zależy…
Jason również westchnął, ale odszedł od stolika. Chciałbym, żeby przyznał się co mu chodzi po głowie.


***


Mama I Ralph stali przy drzwiach, przygotowując się do wyjścia.
- Nie! Proszę, proszę, proszę nie wychodźcie! On mnie zabije! – błagałem ich.
- Justin, on ci nic nie zrobi. Ale jeśli zrobi to ja i Ralph z nim pogadamy – powiedziała mama.
- I dostanie klapsa… - dodał Ralph, żartując.
- Mamo, on mi powiedział, że to zrobi. Boje się – stwierdziłem, patrząc na nią z miną szczeniaczka.
Ralph westchnął.
- Ok, jeśli Jason nic ci nie zrobi to jutro zabierzmy  gdzieś was obu – wytłumaczył mi. – Słyszałeś Jason? – krzyknął Ralph.
- Tak – krzyknął Jason z kuchni.
- Dobrze – powiedział Ralph.
Tak, Jason jest w kuchni i myje naczynia. Musiał to zrobić po zjedzeniu kolacji, fajnie jest sobie na to popatrzeć. To jak oglądanie starych ludzi, którzy walczą. A czasami to wygląda jak oglądanie wiadomości, ponieważ Jason narzeka na to czego nie lubi i pochwala to, co mu się podoba.
- Będziemy w domu przed 11, więc powinniście być już wtedy w łóżkach – powiedziała mama.
- Co?! Przed 11?! Przecież jest piątek wieczór! – narzekałem
- Tak, wiem.
- Więc nie możemy zostać dłużej?
Zastanowiła się przez chwilę.
- No dobrze. Macie czas do 11:30 – uśmiechnęła się do mnie.
- Mamo… - zaskomlałem.
- Dobrze, dobrze… do 12. I to jest ostateczna decyzja.
- Tak! Dziękuję.
- Nie ma za co, kochanie. Bądź grzeczny., my wychodzimy – odwróciła się i zaczęła iść w stronę wyjścia.
- Ok, pa. Kocham cię – powiedziałem.
- Też cię kocham. Dobranoc  - pomachała mi zanim wyszła na dwór.
Ralph stał przy wyjściu, czekając na coś. Spojrzałem na niego.
- Ralph, trochę się boje zostać sam z Jasonem – wyszeptałem.
Spojrzał na mnie nieco zmartwiony.
- Chciałem zatrudnić nianię, ale Pattie powiedziała, ze jesteście za duzi – wyszeptał.
- Nie! Nie obchodzi mnie to! Ja chcę nianię! – krzyknąłem po cichu.
- Cóż, właściwie to chciałem wziąć nianie dla Jasona, ale Pattie myślała, że dla was obu – uśmiechnął się.
Również się uśmiechnąłem, uważając to za śmieszne.
- Tak, ale wciąż mogłeś to zrobić.
Oparł się framugę, śmiejąc się.
- Tak, mogłem. Ale wszystko co musisz zrobić, to uszczęśliwić go. Jason lubi filmy, więc możecie obejrzeć, coś co lubi albo możesz zamknąć się w łazience I siedzieć tam do 11 – wytłumaczył.
- Wolę zrobić tą pierwszą rzecz. Jest ciekawsza  - stwierdziłem, uśmiechając się.
Ralph zaśmiałem się, słysząc moją odpowiedź.
- Dobry wybór. Może to was do siebie zbliży. Pomyśl o tym – powiedział.
- Pomyślę. Dzięki – kiwnąłem głową.
- Nie ma problemu. Teraz lepiej pójdę, bo Pattie pomyśli, że dzwonie po nianię. Upewni się, że wszystko będzie w porządku.
- Tak, bawcie się dobrze, ale nie za dobrze – Ralph odwrócił się, a ja zacząłem go popychać. – Nie chcę, żebyście byli pijani albo, żebyście mówili mi, że będę miał rodzeństwo za 9 miesięcy.
Ralph wyszedł na zewnątrz.
- Ok, ok. Obiecuję, że nie zrobimy żadnej z tych rzeczy. Nie martw się o nas, martw się o Jasona.
- Upewnię się, że nic się nie stanie. Miłej zabawy – powiedział, trzymając dłoń na gałce od drzwi.
- Dobrze. Pa, do zobaczenia później – zszedł ze schodków.
- Pa! – krzyknąłem, zamykając drzwi, a następnie blokując je.
W końcu poszli. Teraz możemy coś zacząć. Ale najpierw chcę pooglądać, jak Jason myje naczynia. To zabawne.
Wszedłem do kuchni, widząc znudzonego Jasona wycierającego talerz gąbką. Uśmiechając się, powoli podszedłem do stołu i usiadłem przy nim, tak, że  Jason nawet  nie zauważył. Teraz mogę go obserwować.
Zauważyłem jak ciało Jasona zatrzymało się na chwilę, ale zaraz wrócił do mycia.
Uff! Było blisko.
Jason położył czysty talerz na suszarce i wziął kolejny przedmiot. A dokładniej; nóż. Ale nie taki do masła, ale duży nóż, którego użyliśmy do krojenia steku. Tak, mieliśmy stek na kolacje i, o Boże, był pyszny.
- Aw, kurwa! – Jason wyszeptał do siebie.
Odwrócił głowę.
Justin! – zawołał.
Wstałem zszokowany tym, co się działo I podszedłem do niego.
- Co się stało? – zapytałem, patrząc na umywalkę i naczynia.
Jason podniósł swoją dłoń i pokazał mi ja całą we krwi.
- O Boże! Co ty zrobiłeś? – spytałem.
- Myłem nóż I dźgnąłem się nim przez przypadek – powiedział, wciąż pokazując mi swoją rękę.
- Oh Jason, po prostu przemyj to w umywalce, a ja pójdę po plaster.
Już miałem odchodzić, kiedy Jason zaczął się śmiać. Chyba sobie żartujesz…
Ha, dałeś się nabrać. Frajer! – powiedział zgryźliwie.
Odwróciłem się zdenerwowany.
- Ok, to nawet nie było śmieszne. To było głupie.
- Dla mnie było. Jak mogłeś pomyśleć, że ketchup to krew? Jesteś ślepy? – zapytał dziecinnie, poruszając dłonią, by prysnąć na mnie ketchupem.
- Ew! – wrzasnąłem, odskakując. – Nie pryskaj tym na mnie! Umyj się i wracaj do pracy! – powiedziałem i odszedłem w stronę salonu.
- Czekaj! – krzyknął Jason.
- Co?! – odkrzyknąłem, nie odwracając się.
Na chwilę zapanowała cisza, aż w końcu Jason się odezwał.
- P- pomożesz mi w zmywaniu? – zapytał nieśmiało.
Odwróciłem się na palcach, patrząc na Jasona.
- Dlaczego powinienem ci pomagać? – zapytałem zły, przez co chyba zrobiło mu się smutno.
Widziałem smutek w jego oczach, ale chyba był to udawany smutek.
- Chciałem, żebyś mi pomógł, bo jest piątek i chciałbym trochę odpocząć albo porobić coś lepszego – przyznał, to brzmiało, jak kłamstwo.
Spojrzałem na niego podejrzanie.
- Ja też, a skąd mam wiedzieć, że mówisz szczerze?
Jason westchnął i zgarbił się lekko.
- Jeśli nie mówiłbym prawdy to byłoby mi głupio. Ale naprawdę źle się czuje i jestem tym zmęczony. Piątki to fajne dni, a nie nudne…
Powoli podszedłem do niego, wciąż obserwując jego twarz, by znaleźć coś fałszywego. Ale nic nie znalazłem. Widziałem tylko jego zmarszczone brwi i te smutne oczy. Westchnąłem I spojrzałem na zlew, a później z powrotem na niego.
 - Dobra, pomogę ci, ale tylko dzisiaj. Następnym razem robisz to sam 0 powiedziałem, podchodząc do umywalki.
- Naprawdę?! Tak! Dziękuję! – krzyknął, stojąc obok mnie.
- Taa, przestań się ekscytować i pomóż mi – powiedziałem mu, ale on nadal stał obok mnie cały szczęśliwy.
To mu chyba pomoże. Nawet przyznał się do swoich uczuć, a to dobry znak. Przynajmniej sprawiłem, że jest szczęśliwy, co wszystko zmienia.


***


- Justin! Justin! Justin! – usłyszałem Jasona, krzyczącego moje imię.
- Co? Co? Co? – odkrzyknąłem.
Zauważyłem wbiegającego do salonu Jasona. Podszedł do mnie, kiedy siedziałem na kanapie I położył swoje dłonie na moich kolanach, pokazując swoją uśmiechniętą twarz mojej znudzonej.
- Robotników już nie ma! Basen jest już zrobiony! Chodźmy go zobaczyć! – krzyknął, aż zapiszczało mi w uszach.
Złapałem jego nadgarstki i zepchnąłem je z moich kolan.
- Ok, pójdziemy, ale przestań krzyczeć, bo to denerwujące.
- Ok, ok! Chodźmy! – pobiegł do kuchni.
Stary, nie lubi, jak Jason ma tyle energii. Zaczyna grać mi na nerwach. Nawet nie wiem skąd ją bierze, nie jadł nic z dużą ilością cukru. W każdym razie, wstałam z kanapy i wszedłem do kuchni, by wyjść tylnymi drzwiami.
- Justin! Chodź szybko! – słyszałem głos Jasona z zewnątrz.
Drzwi były otwarte, dzięki czemu ziemne powietrze dostało się do domu. Zadrżałem czując powietrze na swoich ramionach, byłem tylko w koszulce.
- Nie, nie wyjdę! Jest zimno! – krzyknąłem do niego, krzyżując ramiona, by było mi ciepło.
- Oh przestań. Nie jest tak źle – Widziałem Jasona na drewnianej podłodze. Był blisko. Było dosyć ciemno na dworze, co było niebezpieczne, kiedy jest się obok basenu.
- Hej Jason! Uważaj tam! Nie chcę, żebyś wpadł do basenu! – krzyknąłem do niego.
- Uh, nie martw się! Nie wpadnę! I tak nie umiem pływać, więc nie wejdę do niego.
Whoa, czekaj. Czy on powiedział, że nie umie pływać.
- Czy ty powiedziałeś, że nie umiesz pływać?
Wtedy zauważyłem, jak Jason podchodzi do szklanych drzwi, ale nie wszedł do środka.
- Tak, nigdy się tego nie nauczyłem – podrapał się po głowie zakłopotany.
Uśmiechnąłem się do niego.
- Mogę cię nauczyć, jeśli chcesz. Ale nie teraz.
Odwzajemnił uśmiech.
- Spoko.
Odbiegł od drzwi, śmiejąc się. Miałem dziwne uczucie, że on kłamie, skoro się śmiał. Ale mógł też mówić prawdę. Albo nie. Wszyscy umieją pływać. Przecież to takie proste.
Uśmiechnąłem się I odwróciłem się, odchodząc od szklanych drzwi.
Nagle usłyszałem głośne pluśnięcie wody. Jason był jedyny, który przyszedł mi do głowy. Myślałem przez chwilę, czy powinienem to sprawdzić, ale może Jason próbuje mnie przestraszyć. Nie mógłby wpaść do basenu. Tylko idiota podszedł by blisko basenu, mimo tego, że nie umie pływać.


Hmm…

Próbowałeś, Jason.
_____________
*Tim Hortons - kanadyjska sieć barów szybkiej obslugi
*Pillsbury Doughboy - maskotka Pillsbury Company, branży spożywczej

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Witam.
Mam nadzieję, że podobał się rozdział :)
 Chyba nie było takiej długiej przerwy pomiędzy tym rozdziałem, a ostatnim. 
Chciałam tak zacząć dodawać rozdziały; co 2 tygodnie. Ale wiedząc, że pod ostatnim rozdziałem był tylko 1 komentarz to mi się wszystkiego odechciewa chyba. Więc nie wiem, jak to dalej będzie. A do tego jeszcze autorka zastanawia się nad zostawieniem opowiadania, szkoda, bo ja osobiście je uwielbiam.

Jeśli ktoś to w ogóle jeszcze czyta to zapraszam do komentowania :)

Jeśli macie jakieś pytania to zapraszam na aska.



Paa xx

4 komentarze:

  1. czekam na nn :3

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak bardzo kocham to ff jeju akkxkxk. @xcyzuu

    OdpowiedzUsuń
  3. Świetny rozdział. :) Kiedy nn?

    OdpowiedzUsuń
  4. {SPAM}
    Muszę uciekać!
    Choć wiem, że zbudzę się kolejnego dnia.
    Nie powinnaś tego robić, wiesz?
    Przepraszam, czy to Cię boli?
    Jesteś częścią mojej kolekcji.
    Sprawdź mnie.
    To będzie nasza słodka tajemnica.
    On zniknie jak noc, wiem to.
    Odwracam głowę, by nie patrzeć na jego ciało bez perspektyw.
    Ile jeszcze będę musieć uciekać?
    Nie zmieni się nic? Weź się w garść!
    http://youre-never-mrong.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń